
dinsdag 3 november 2009
zaterdag 18 april 2009
zondag 8 maart 2009
Volgend hoofdstuk
Tijd om een punt te zetten achter drie maanden stilte. Gegronde redenen? Nope, heb ik niet. Gewoon, de goesting die totaal ontbrak, de inspiratie die spoorloos was verdwenen en het fenomeen Facebook dat de blogluiheid ernstig in de hand werkt!
Maar goed, stoppen met bloggen is nog steeds geen optie. Het is en blijft een uitlaatklep, een manier om de dingen op een rij te zetten en zaken te vertellen die je gewoonweg wil vertellen, los van het feit of er ook maar één ziel is die je woorden leest.
Sinds 12 december zijn er geen speciale gebeurtenissen of spraakmakende ontwikkelingen geweest. Een doorsnee leven van een doorsnee werkende mens zeg maar. 6 jaar geleden, toen ik mijn eerste blogpost de wereld instuurde, zou ik haast gruwelen van het doorsnee-gehalte dat mijn huidige leventje kenmerkt. Toen was ik een vat vol dromen en barstte ik van idealisme. 6 jaar levenservaring hebben deze goede (=mijn mening) eigenschappen niet gewist, maar de confrontatie met de werkelijkheid heeft de ietwat extreme kantjes ervan afgeveild. Nog steeds koester ik talloze dromen, maar ik besef nu beter dan ooit dat je ook op dit vlak moet doseren en dat er heel wat obstakels op je parcours liggen.
Beschouw bovenstaande als een inleiding op een nieuw hoofdstuk op deze blog. Een hoofdstuk dat - ik voel het aan mijn kleine teen - enkele van de meest cruciale jaren in mijn leven zal beschrijven.
And off we go...
Maar goed, stoppen met bloggen is nog steeds geen optie. Het is en blijft een uitlaatklep, een manier om de dingen op een rij te zetten en zaken te vertellen die je gewoonweg wil vertellen, los van het feit of er ook maar één ziel is die je woorden leest.
Sinds 12 december zijn er geen speciale gebeurtenissen of spraakmakende ontwikkelingen geweest. Een doorsnee leven van een doorsnee werkende mens zeg maar. 6 jaar geleden, toen ik mijn eerste blogpost de wereld instuurde, zou ik haast gruwelen van het doorsnee-gehalte dat mijn huidige leventje kenmerkt. Toen was ik een vat vol dromen en barstte ik van idealisme. 6 jaar levenservaring hebben deze goede (=mijn mening) eigenschappen niet gewist, maar de confrontatie met de werkelijkheid heeft de ietwat extreme kantjes ervan afgeveild. Nog steeds koester ik talloze dromen, maar ik besef nu beter dan ooit dat je ook op dit vlak moet doseren en dat er heel wat obstakels op je parcours liggen.
Beschouw bovenstaande als een inleiding op een nieuw hoofdstuk op deze blog. Een hoofdstuk dat - ik voel het aan mijn kleine teen - enkele van de meest cruciale jaren in mijn leven zal beschrijven.
And off we go...
vrijdag 12 december 2008
De klop van de hamer
Het weekend komt op tijd, want ik ben doodop. Vrijdag krijg ik meestal de rekening gepresenteerd omdat het uitbollen is naar het weekend, de spanning dus geleidelijk aan wegvalt en de vermoeidheid dan pas echt naar boven komt. 't Was dus een vrij stresserende week. Bijna iedere avond keerde ik met hevige pijn in de schouder terug naar huis. 's Nachts werd ik vaak wakker, ofwel door een pitta die op m'n maag lag of door de lawaaierige studenten die een tijdje geleden in het appartement onder ons introkken en zich meestal na middernacht alleen op de wereld wanen. Mijn belabberde toestand nu is de eindsom van voorbije week.
Gelukkig staat er dit weekend niet veel gepland. Zaterdag trekken we naar de Kouter om een kerstboom uit te kiezen. Wellicht ook wat huishoudelijk klusjes en al enkele cadeautjes kopen, maar voor de rest vrije invulling!
Gelukkig staat er dit weekend niet veel gepland. Zaterdag trekken we naar de Kouter om een kerstboom uit te kiezen. Wellicht ook wat huishoudelijk klusjes en al enkele cadeautjes kopen, maar voor de rest vrije invulling!
vrijdag 5 december 2008
In beeld
Op 1 januari ondergaat de openbare dienstverlening waarbinnen ik werk enkele grondige wijzigingen. Dit heeft natuurlijk ook heel wat implicaties voor de bewoners uit de regio. Ik verwacht op mijn eerste werkdag in januari een regelrechte chaos die wellicht enkele weken blijft aanslepen. De overgang is onvoldoende voorbereid: te veel moest gebeuren op te korte tijd. Ik had dit al heel lang zien aankomen, maar de nieuwe baas die enkele maanden na mij aan de slag ging had er een andere mening over of had niet de moed om de planning grondig aan te passen. Nu wordt het stilaan wel zeer heet onder onze voeten. Iedereen kijkt mijn bange ogen naar het nieuwe jaar.
Anyway, komende maandag mag ik het nogmaals uitleggen en dit maal voor de camera's. Sinds ik deze functie uitoefen, is het reeds mijn derde ervaring met tv. Eenmaal stond ik zelf voor de camera, de andere keer regisseerde ik min of meer de reportage. Vooral dit laatste vond ik fijn, zeker wanneer dan achteraf blijkt dat je erin geslaagd bent om in 90 seconden een volledige boodschap te brengen. Zelf in beeld komen vind ik heel wat minder leuk. Ik ben geen prater en babbel me snel vast. Gelukkig houden de zenuwen me scherp en kom ik in zo'n situaties vlotter en zelfzekerder over dan ik in werkelijkheid ben. Hopelijk lukt het me maandag ook. Wat wel een dikke tegenvaller is, is dat ik me met een "vechtersoog" moet presenteren. Hoewel de rode en blauwe plekken tegen dan wel zullen verdwenen zijn, zitten de draadjes er nog. Nu ja, iemand die de camera goed kan bedienen, zal wel weten wat het beste standpunt is om dat een beetje te verdoezelen.
Anyway, komende maandag mag ik het nogmaals uitleggen en dit maal voor de camera's. Sinds ik deze functie uitoefen, is het reeds mijn derde ervaring met tv. Eenmaal stond ik zelf voor de camera, de andere keer regisseerde ik min of meer de reportage. Vooral dit laatste vond ik fijn, zeker wanneer dan achteraf blijkt dat je erin geslaagd bent om in 90 seconden een volledige boodschap te brengen. Zelf in beeld komen vind ik heel wat minder leuk. Ik ben geen prater en babbel me snel vast. Gelukkig houden de zenuwen me scherp en kom ik in zo'n situaties vlotter en zelfzekerder over dan ik in werkelijkheid ben. Hopelijk lukt het me maandag ook. Wat wel een dikke tegenvaller is, is dat ik me met een "vechtersoog" moet presenteren. Hoewel de rode en blauwe plekken tegen dan wel zullen verdwenen zijn, zitten de draadjes er nog. Nu ja, iemand die de camera goed kan bedienen, zal wel weten wat het beste standpunt is om dat een beetje te verdoezelen.
woensdag 3 december 2008
Abonneren op:
Berichten (Atom)